Daral ey Göğs-ü Bedbaht,
Daral ki yer açılsın lüzumsuz işlere,
Bozulsun cümle taht,
Alışsın insan inişlere…

Rücu etsin sözlüler sözlerinden,
Tuzu kuru gönüller sığınsın sana,
Yüzsüzler cesaret alsın gözlerinden,
Nice cansız ruh yerleşsin sırtına…

Bardağı taşıran son damla dahi yer bulsun,
Sapıtıversin en dürüst beşer bile,
Önderler meyhaneler kursun,
Suskunların içkisi vursun dillerine…

Sen kandır kendini böylece,
Daraldıkça düzelir belki ileride,
Söylesin sana gerçeği bu ıssız gece,
“Doğrular diş geçiremez bazen kadere”…