Yırtılmışım gökyüzünün bağrında
Damla damla eksiliyorum
Nisan akşamları üşürsem eğer
Toprak serpiyorum üzerime
En son ağzım kulaklarıma vardığında
Çocukmuşum, hatırlamıyorum
Kullanmayacaksam bir gereği yok diye
Yüreğimi Anadolu’ya gömmüşüm
Sancılar içinde doğup
Acılar içinde ölmüşüm
İşime yaramaz diye düşünerek
Yüreğimi Anadolu’ya gömmüşüm
Hasat zamanı doğup
Ateşlere düşmüşüm…

Suyumu Yusuf kuyusundan içmişim
Eyüp gibi irin akmış gözyaşlarımdan
Yanıyorum nemrudun azgın ateşinde
Hanidir İbrahim karıncaları?
Bir savaş meydanında
Göğsümü germiş bekliyorum
Nerede Hamzanın mızrakları?
Dişim kırılmış amansız çarpışmalarda
Arkamdan ağlanması için
Kerbelalar mı gerekir?
Dalga dalga denizler geliyor üzerime
Boğulmak üzereyim soğuk sularda
Bir asam yoktur denizi yaracak
Beni bu zemheriden çekip çıkaracak
Artık alıştım zamansız ölümlerime
Kefen giyip dolaşırım üzerime
Ben Adem’den bir günah işlemişim
Yüreğimi Anadolu’ya gömmüşüm
Açlıktan zakkum yiyip
Cennetten düşmüşüm
Yüreğimi Anadolu’ya gömmüşüm
Yaprak yaprak yanıp
Yağmurlarda sönmüşüm…